Wize: Yets moet ick u Laura vragen; Jean de Nivelle
Wif woe, mei syn stomme holle,
Ta de wrâld út hollebolle:
Thús te bliuwen, heden! Nee.
Op in iken planke driuwe,
Rêst'leas op en del te kliuwen,
Lokke ’m mear as ’n lân fol fee.
,,Altyd thús is altyd finzen;
Al te lang al binnen grinzen
Achter kowekont en ploech,
Wol ik wylder aventoeren;
’n Ein oan lange leffe oeren
Yn moers skerte, sleau en slûch.
,,Grutte Pier wie lang ferjitten,
Al syn dwaan keard bûten witten,
Wie er stil bleaun by syn hurd,
Hie er net op seeën fochten,
Frjemde fuotten modderwosken,
Twong er net mei fjoer en swurd.
Mei in grutte float wol ’k skomje,
Op ’e kop fan Dúnkerk tromje,
Splinterslaan op ’t skolprich sâlt.” –
Dalik liet er plommen waaie,
’t Gleone swurd oer ’e holle swaaie,
Sloech er de Spanjoal oan grôt.
Tsjeskmoer moast doe sjen fan fierren
Hoe’t de wyn syn seilen wierre.
Skriemde triennen, waard hast gek,
Doe’t se op ’e dyk delbokke,
’t Lot woe beppe wol ferflokke,
Seach se seeën yn ’e bek.
,,Wif, (se gûlde) man! Wêrhinne?
Wif, wat silste nou begjinne?
Wif, is dy de wrâld net rom?
Wif, dyn mem dy silsto wekke!
Wif, it hert dat sil har brekke!
Wif, se keart har kroandea om.
Dêr’t de see sa groulik gappet,
En by tûzenen ferhappet
En by tûzenen ferteart,
Dy’t dêr sûnder rêsten rêste,
Dy’t de grutte fisken mêste,
Dêr’t men mei in sûn hert stjert.
Dêr’t men earst is yn ’e wolken,
Wurdt men djip treaun yn ’e kolken,
Ut ’e himel yn ’e hel:
Wa soe dêr de dea ontkomme?
Brekt in plankje as in tomme,
Drinkeldeaden sweve del.
’k Soe ’t miskien wol rêste litte,
(Want fan sizzen wolst net witte,
Nou’t dyn sin nei see ta fljucht),
Woest mar nei de keapfardij en
Mij de wylde razernijen
Fan ’t ferskuorrend seegefjucht!
Dêr’t se triedden net ûntwike,
Sil de dead mei d’ eare strike!
Dêr’t de deadsneed helsk syn lûd
Bilet, en mei duvelstosken
Skip en lju ferslynt by bosken,
Of de lont al stekt yn ’t krûd.
Wie ’t net better yn ’e greide,
Mei de skiepkes op ’e heide,
Mei de fammen oan ’e hân:
Farre, fiskje, yn ’e sleatten
Fûketyskje, of yn netten
Fûgels fange, yn it lân?
Tún en fjilden te beweitsjen,
Hûs en hôving sterk te meitsjen,
Dat is echte wille, bern.
Deadlik is ’t yn see te swimmen.
Mar do litst my wol fernimme:
Hiel myn pleitsjen is ferlern.
Wol dan: syl yn himels hoede!
Dat it farren komt te’n goede!
Ik befel dy yn Gods hân,
Dy bringt dy út wetterweagen,
Klip-need, heil en twirrefleagen,
Troch syn ingels, wer oan lân.
Wif ontfart my, Wif ontkomt my,
Wif ontsylt my, Wif ontfljucht my,
Wif (hoe bin ’k nou ongerêst!)
Polsket yn ’e djipste rekken,
Dêr’t de fisken, út har bekken,
Brobbels blaze tsjin de mêst.
Skonken, earmen fiel ik skodzjen,
As ik tink hoedat se dodzje,
Hol oer bol, yn ’t sâlte skom:
Dêr’t se kabels slaan yn mêsten,
Dêr’t men lek slacht en te’n lêsten
Driuwt yn ’t grûnleas djip rûnom.
Dêr’t se ballêst sjitte litte,
Dêr’t de klippen wrekken stjitte,
Dêr’t it drechtou rêdt har lea,
Dêr’t se rinne op ’e sannen,
Dêr’t se lizz’ op drûge strannen,
Dêr in neilbrek is de dea.
Och! Hoe mei it komme kinne
Foar dy’t ticht by ’t stjerren binne.
Dy’t de dea al brinzgjen heart,
As de see spijt skom en wiette,
Om de stjerren te bejitten,
Gûlt en boppe tonger beart:
Straks, as yn Gods hânferwegen
Tonger, wyn en weagen hege
Plicht ta einlings stilte twingt,
Skuort deads bút wer út deads hannen,
As it skip syn waar en mannen
Yn behâlden haven bringt.
Dêr't se wonder, krêft en eare
Sjonge fan ús Leave Heare,
Oer de see hat Hy ’t bewâld.
Hoe soe ’t (sis ik nochris) komme
Dat sok folk (it fee ’s net dommer)
‘t Wonder Gods mar net onthâldt?
Dat it, feestend, falt allinken
Oan it fjochtsjen, dronken drinken,
Strjitteskeinen, op syn leechst,
Yn syn ûnbestjoerber wêzen
Skerven makket fan ’e glêzen,
Tjirget, flokt en ropt it heechst?
O! mar ek dy’t Him mar húnje,
As oeralle kij dy’t dúnje,
Wurde weide bûten wee.
Wol dochs, Himel! Wif fertelle
Om syn hoop op God te stellen,
As er thúskomt fan oer see.
*
Omstavere en bewurke, nei de werstavering fan Waling Dykstra (1853):
Tjesckmoars see-eangste
