Diplomatie? Oei, oei, oei, fout, fout, fout

Recentelijk bracht het literaire online-tijdschrift Tzum een vermakelijk en ook leerzaam item. Hoofdredakteur Coen Peppelenbos vestigde de aandacht op uitlatingen van politiek commentator Jelle van Baardewijk in het programma Goedenavond Nederland van de ‘rechtse omroep WNL’. Introductie: ‘Van Baardewijk is universitair hoofddocent bij de Nyenrode Business Universiteit. “Hij houdt van lesgeven en studenten helpen de geheimen van de traditie van ethiek te begrijpen”.’

Wat wil het geval? Van Baardewijk had gezegd: ‘Maar ik denk dat het heel belangrijk is om met Rusland aan de tafel te komen, aan de onderhandelingstafel, ons beter te verplaatsen in het gevoel van onveiligheid van de Russen (..).’ En dat was dus oei, oei, oei, fout, fout, fout. En dat van een docent Ethiek nog wel!

Want praten met Rusland?! Gelukkig had de alleswetende volksschrijver Tommy Wieringa (steunt het project Protect Ukraine) geen gras over zijn repliek laten groeien. Nee, die kwam in zijn column in de Volkskrant met de kerende post met zwaar materieel: ‘Zelden zagen we zo’n duister staaltje Poetinpropaganda op de Nederlandse televisie.’ Volgde ook nog wat geëmmer over Russische trollenfabriken die dezinformatsiya ‘rondpompen’.

Dat is, in een notendop, de discussie onder Nederlandse ‘intelligentsia’ over de oorlog in Oekraïne, door het onvolprezen Tzum teruggebracht tot, even tellen, vijf korte alineaatjes. Zelden hebben wij zo’n duister staaltje oorlogspropaganda aangetroffen op het ‘literaire’ internet. Waag het eens om voorzichtig te pleiten voor diplomatie, zoef, daar flitst het guillotinestaal van de zelfbenoemde Oekraïne-beschermers.

Sorry hoor, maar kunnen we even normaal doen? Om te beginnen: kunnen we even naar de werkelijkheid kijken, in plaats van maar de hele tijd dezelfde inhoudsloze frasen te debiteren waar de intusssen ongeveer anderhalf miljoen Oekraïense doden en voor het leven verminkten niets aan hadden? En waar het volgende miljoen ook niet werkelijk mee geholpen zal zijn?

Het enthousiasme voor de ‘Oekraïense zaak’ was en is volslagen misplaatst. En niet slechts misplaatst: het heeft meegeholpen om een regime in Kiev in het zadel te helpen en te houden dat de oorlog al vier jaar verliest. Een regime dat jongelui door gangsterbendes laat oppakken, zodat die aan de fronten kunnen worden opgeblazen of zullen doodbloeden. Mede dankzij de steun van Brussel, van media en van lieden als Peppelenbos en Wieringa houdt het grote sterven maar niet op. Zo is het en niet anders.

Daarbij is het niet Rusland dat op instorten staat, hoe vaak talking heads als Von der Leyen, Rutte, Merz, Macron, wie niet, hun wensdenken ook over ons mogen uitstorten. De werkelijkheid trekt zich namelijk niet heel veel aan van foute rechtse omroepen en foute linkse gelijkhebbers. Begint Zelensky op westers advies en met westerse hulp met het beschieten van Russische olieraffinaderijen, Rusland antwoordt met het uitschakelen van de meeste benzinestations in Oekraïne. Begint Zelensky op westers advies en met westerse hulp een dronecampagne tegen Russische olietankers en graanschepen in de Zee van Azov, Rusland gooit alle Oekraïense havens plat.

Rusland heeft escalation dominance. Mensen met enig verstand van militaire zaken wisten dat yn 2022 al lang. Onze astronomische bedragen voor Oekraïne moeten de oorlog niet winnen, welnee. Uitgesloten. Daar is al dat belastinggeld van u en mij niet voor bedoeld. Dat moet ervoor zorgen dat Rusland ‘verzwakt’. Zodat daar interne onrust ontstaat. En Poetin wordt afgezet, of erger.

Maar die verrekte werkelijkheid, hè? Die wil maar niet luisteren. Sterker nog, die laat zien hoe lelijk EU en NAVO zijn als ze in hun hemd staan. De Patriotraketten zijn op; geen luchtverdediging meer voor Zelensky. De laatste stadsforten in de Donbas liggen onder direct vuur. Het Oekraïense leger heeft schreeuwende behoefte aan infanterie. Oekraïense wapenfabrieken worden platgeschoten. Het Oekraïense spoor ligt eruit. Het Oekraïense elektriciteitsnet is een houtjetouwtjeboel. Oekraïense boeren kunnen hun graan niet meer kwijt. Afrika krijgt honger.

Oekraïne bloedt en sterft, wij betalen. Er is maar één uitweg. Het massale sneuvelen houdt pas op als het in 2014 illegaal aan de macht gekomen regime in Kiev na acht jaar burgeroorlog en vier jaar ‘special military operation’ de witte vlag hijst en z’n koffers pakt. Er komt een eind aan als de praatjesmakers in westerse media eindelijk eens besluiten dat het leven van mensen belangrijker is dan hun eigen waanwijze fantasieën over schuld en boete, hun fantasieën-in-koor over unprovoked en full-scale invasion.

In de weg staat de blijkbaar rotsvaste overtuiging dat het in Oekraïne gaat om een strijd tussen ‘goed’ en ‘kwaad’. Democratie versus dictatuur. Hemel versus hel. Dat hebben onze media goed gedaan: de spraakmakende klasse met framing en leugens en populisme aan de kant krijgen van Amerikaanse neoconservatieve imperialisten en wapenfabrikanten wier zakken tegenwoordig scheuren door alle miljarden euro’s die erin worden gestrooid. Plus natuurlijk: iedereen verdacht maken die er anders over denkt.

Intussen. Intussen heeft Europa zichzelf te pakken. Op een manier die de afgelopen pak ‘m beet tachtig jaar niet is vertoond. Zoals dit ooit oplichtend werelddeel zichzelf veroordeelt tot de marge, tot een bestaan als knielende kolonie van Uncle Sam, dat is pijnlijk om te zien voor iemand van mijn generatie.

Ik ben van ’65. Een veteraan, jazeker. Ettelijke jaren heb ik mijn land gediend, ster op de schouders, dat was toen de Sovjet-communisten nog zouden komen om ons gazonnetje te bezetten en onze blonde Friezinnen mee te slepen. De tijd toen ik even niets beters wist te doen dan te helpen om dat te voorkomen. Maar toen de NAVO, radicaal in strijd met het internationaal recht, Servië begon te bombarderen, in 1999, toen wist ik dat de wereld veranderd was. Dat ‘wij’ niet meer bestond. Dat zoiets als ‘beschaving’ niet vaak uit Washington komt. En ook niet, zo laat onze tijd zien, uit Brussel.

Wel komen daar vandaan: hybris. Racisme. De corrumperende macht van big oil en big tech. De misselijkmakende oorlogshitserij van het militair-industrieel complex. Het gekkenpraat van de Mark Ruttes, Lindsey Grahams en Pete Hegseths van deze wereld. Steeds verkocht in hetzelfde pakpapier, democratie, mensenrechten, tra-la-la en bla-bla-bla. Het is tijd om daar doorheen te prikken. Het is tijd om te zeggen waar het op staat. Precies dat doen of tenminste proberen mensen zoals Jelle van Baardewijk. En vele anderen. Zulke mensen verdienen een pluim, van rechts én van links.

P.S. Ik kon deze tekst niet kwijt op Tzum.info, dat blijkbaar liever kritiek geeft dan krijgt.