Moarn riid ik faaks nei it greidhoekedoarp Baard;
ik
riid nei Baard om de stien fan Harmen Sytstra te sjen.
Hat
men in kursus folge
en
is men net alhiel ûnbekend mear mei de kanon,
en
falt de nacht al njonkelytsen,
dan
brekke de grêven iepen
en
begjinne de earderen te sprekken.
In
gemeentekaptaal oan boeken soe er ferpatst hawwe.
Mei
de dochter fan ’e te lûdsjongende foarsjonger
omslein hawwe.
Mei
de wylde widdofrou fan ’e deasike foargonger
omgong hân hawwe.
Op
Regine, it jonge Fryslân,
it each falle litten hawwe.
Ik
lies oer wize beppes, sublime stoarmen,
tsjoenende
alleswitters, getsier oer it erfskip fan liken;
ik
lies, ek al koe ’k mar net wiiswurde út syn letters,
oer syn iere opkommen foar de earmen,
syn fûle warskôgjen fan ’e riken.
Hy
sei mei spyt:
syn
stjerrekaart en -status wie er kwyt,
miskien
kloppe noch syn sosjaal hippyhert avant la lettre.
Harmen,
de boeren binn’ oan ’t jarjen.
Nachten
falle as oardielen oer dyn greidhoekedoarp,
dat
in rots is ûnder Ursa Maior,
de
geweldige Grutte Bear;
foarby Winsum loftsôf.
.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten