Freonen, as ik moarn ynienen net mear witte soe
wa’t
Alle Jans Smeding wie, de smeier
fan
’e bolle sudewyntsjes dy’t waaie,
de
wurdsmid, fan ’t Selskip earelid en mei-oprjochter,
och, hy sjongt mar jimmer wei
lâns dy hiele lange dei.
fen moarnsier ôf ont jouns let,
swijt syn oärgelkieltsje net,
dan
is it tiid, dan is ’t myn tiid, as de beammen
gjin
fruchten mear falle litte kinne,
as
de rizige noardewyn syn koffers al útpakt,
tiid
om de tsiensints flintertinne boekjes yn.
o, dat sjongen, wol it leauwe,
kin sa faek myn leed fordrjuwe
’t docht altyd oan myn gemôet
sök in onútsprekber gôed.
Wiete
blêden besette wiete stiennen
op
’t hôf om ’e spitse tsjerketoer hinne.
It
hôf dêr’t bûten myn ferreinde ikken
inkeld
roeken en mosken Smeding kenne.
en mannichien wonk er oan Hanke,
oan Hanke, sa hjitte de faem;
hja seach ’t wol, mar hâlde hjar
krekt sa,
hjar krekt sa as hja ’t net
fornaem.
Dit
sankje sjongt fan ’e Smedingstien spoarleas.
It
opskrift útwiske, de rots weirekke, fuorthelle?
Kaam
op ’t âld hôf fan Reduzum oan tiids treast
by
neare nacht en roekerop in rom- en earleas ein?
mei Gods hân myn sjonger sparje
en by kjeld en snie biwarje,
den komt, is de maitiid dêr,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten