woensdag 16 april 2014

Iosip Brodsky - Dido en Aeneas

De grutte man seach út it rút, 
mar foar har hold de wrâld op by de seame 
fan syn brede Grykse tunika 
dy’t troch de rykdom fan syn ploaien like op in 
stilsteande see. 

                         Mar hy 
seach út it rút en syn blik wie no 
sa fier fuort fan dit plak dat syn lippen 
har ferhurden as in skulp dêr’t in 
rûzjen yn skûlet, en de kym wie yn syn beker 
sûnder ferwegen. 

                         Mar har leafde 
wie net mear as in fisk, dy’t faaks wol by steat wie 
achter syn skip oan de see yn te dûken, 
de weagen te trochsnijen mei in linich liif 
en him, miskien, sadwaande yn te heljen, mar hy,
hy stapte yn gedachten al oan lân. 
En de see waard ta in see fan triennen. 
Mar, sa’t men wit, begjint krekt op it stuit 
fan de wanhope altyd in geunstige wyn 
te waaien. En de grutte held 
ferliet Kartago. 

                         Sy stie 
foar de brânsteapel dy’t har soldaten 
by de stedsmuorre oanstutsen hiene 
en seach hoe’t yn de dizige glom fan de brânsteapel, 
dy’t beve tusken fjoer en reek, 
Kartago lûdleas ferbrokkele 

ieuwen foar de wytging fan Kato.



[Iosip Brodsky] .

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen