vrijdag 16 november 2012
maandag 12 november 2012
Woansdei yn it Friesch Dagblad: Frege: oanjeier Fryske literatuer (m/f)
"Ut ‘it fjild’ komme lûden dat no earst thús mar ris de boel better beoardere wurde moat. Dêr sit fansels wat yn. Skriuwers moatte hjir oan de útjefte fan eigen boeken meibetelje, oars ferskine se net. Boeken berikke hieltyd minder keapers. Literêre tydskriften moatte op syk nei sponsoaren. De Frysk-literêre flagge hinget der op eigen hiem suterich by, wat sille wy dan oer de grinzen sjen?
Miskien leit de oplossing yn in útwreiding fan it takepakket fan bedoelde yntindant. Soms kin belangstelling ‘fan bûten’ de eigen literatuer wol deechlik in ympuls jaan. Dat wie bygelyks it gefal mei de Spiegel. Dus ja: besykje it nochris. Mar soargje dan dat de nije funksjonaris ek wat betsjutte kin oan it thúsfront. Lit him of har ék de oanjeier wêze dy’t de stichting Boeken fan Fryslân, de opfolger fan It Fryske Boek, op dit stuit sa jammerdearlik mist."
zondag 11 november 2012
Sint-Martensfjoer 1930
De stoarm en de nacht strûsden tegearre
Op wylde wjokken fan ’t tehaav’ne swurk
En fûle fleagen, as yn grym fergearre,
Oer lege lânen en lyts minskewurk.
Dêr’t allegearre, dy’t har Lok ferwachten
Lôgje te litten yn in sêfte brân,
No skouderskoarjend stiene tsjin de machten,
Of ûnderdienich, inoarren by de hân,
En ’t oansjen moasten hoe’t dy woeste krêften
De flammen fan har skeamel prikkefjoer
Deltwongen en berôven fan har trêften,
Sadat se kroepen, leech it hjerstlân oer,
Soms jitte grôljende yn gleone wille,
Fêstklibbe oan it âlde kranteguod
Dat baarnend oer it fjild stau en fersille;
Kâldfjoer fan wurden, ien stûne en dan fuort…
Mar effen gong de lôge oer de loften,
Doe sonk it fjoer yn jiske en fûnken del.
D’ omstanders sakken ôf yn lytse kloften,
Har lampions dy flikk’ren wif en kjel.
In lêste stipe dy’t hja wiis bewarren,
Glimswiete oantreast ta it walchlik dwaan,
Sjongend te biddeljen by ’n oarmans doarren:
In groetenis oan wanhope en waan!
Sint-Martensfjoer, de dream fan Lok, fergongen
Yn frjemde stoarmen en in tsjuster lot,
It waard de jûns fan tritich in ferwrongen
Bea om it âld en dûnker heil by God.
Douwe Kiestra
Op wylde wjokken fan ’t tehaav’ne swurk
En fûle fleagen, as yn grym fergearre,
Oer lege lânen en lyts minskewurk.
Dêr’t allegearre, dy’t har Lok ferwachten
Lôgje te litten yn in sêfte brân,
No skouderskoarjend stiene tsjin de machten,
Of ûnderdienich, inoarren by de hân,
En ’t oansjen moasten hoe’t dy woeste krêften
De flammen fan har skeamel prikkefjoer
Deltwongen en berôven fan har trêften,
Sadat se kroepen, leech it hjerstlân oer,
Soms jitte grôljende yn gleone wille,
Fêstklibbe oan it âlde kranteguod
Dat baarnend oer it fjild stau en fersille;
Kâldfjoer fan wurden, ien stûne en dan fuort…
Mar effen gong de lôge oer de loften,
Doe sonk it fjoer yn jiske en fûnken del.
D’ omstanders sakken ôf yn lytse kloften,
Har lampions dy flikk’ren wif en kjel.
In lêste stipe dy’t hja wiis bewarren,
Glimswiete oantreast ta it walchlik dwaan,
Sjongend te biddeljen by ’n oarmans doarren:
In groetenis oan wanhope en waan!
Sint-Martensfjoer, de dream fan Lok, fergongen
Yn frjemde stoarmen en in tsjuster lot,
It waard de jûns fan tritich in ferwrongen
Bea om it âld en dûnker heil by God.
Douwe Kiestra
vrijdag 9 november 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)