dinsdag 6 maart 2018

Miedhúske

Nei ’t westen niigjend, hingjend tsjin ’e wyn, 
hat it tichtmits’le ruten, ferkalke muorren 
en healsliten ankers yn fertakke skuorren, 
mar foar syn fertiigjen bliuw ik blyn. 

Syn foarsitterjen fan ’e wolken sjoch ik net 
foar ’t lêst it lân oer skowen. De radio 
ropt fan fergaderje en ik wit, ’t is tiid te let 
foar bestjoer oer de dagen – it doek falt no. 

Wat ik wolle soe foar ús heit yn ’e reiden? 
Op in fûnemint dat, fersliten, al ferwaaide,

in hûs bouwe, út âlde gieltsjes, foar ús beide. 
Hege finsters soe it hawwe, en ik snaaide 

lije dagen foar yn ’e tún mei, en ik lei de 
simmer del as in fiersicht oer de greide.



.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten