maandag 26 maart 2018

Bloedlân

Heger noch as om it hôf it tichte beamt’ 
sjocht de toerhoanne sûnder ferwegen 
hoe’t de nije moanne yn ’e jûnfal klimt 
boppe rigen en rigen grêven hjir omlegen. 

Oer it lân glidet twiljocht fan twalûd 
en der is wyldgroei yn ’e wjittering – 
feroare al yn in poel fan kikkertsbloed, 
ferklonk al as in rochel sûnder brekking. 

Fleachst dit fierôf gat yn op in wurd 
dêr’t net ien mear fan wit wat it betsjut. 
Hearst hoe stil it is, hoe’t elkien swijt, 
fan polityk ûntslein, fan poëzij befrijd. 

Granyt en glimmer waaie fuort, 
net dyn fers, dyn net te fangen fearreguod.



.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten