vrijdag 23 juni 2017

Tristia

’k Bin in master yn de grutte keunst fan ’t ôfskied, 
   ’t weirinnen foar de klachten yn ’e nacht, 
as de oksen tiid as tarring kôgje yn it strie, 
   de lêste oere foar de stedswacht slacht. 
Ik ha bûgd foar ’t iere kraaien fan ’e hoanne 
   oer in rêchsek fol mei spyt, doe’t eagen bang 
en read fan ’t gûlen stoarren nei de moanne; 
   fertriet fan froulju mong mei Muze’ sang. 

Wa seit, dy’t heart dat paden skiede, 
   wat lot sok ienlik fierder gean betsjutte mei, 
of is it út meneuvels fan de hoannen te rieden, 
   sa’t it kearsefjoer op ’e Akropolis seit? 
Wêrom’t, as in oare takomst ús besibbet, 
   mar oksen kôgje ûnfersteurber yn ’e stâl, 
dy hoanne, de heraut fan ’t nije libben, 
   opspat út syn wjokken op ’e stedswâl? 

En ik rin heech mei ’t lûd fan ’t weeftou. 
   De spoel dy’t snoarret, de núnder fan de klos.  
Sjoch dan hoe’t Delia, bleatfoets geande frou, 
   smyt har hier sa sêft as dûns fan swannen los. 
O, op skriele boaiem reitsje wy yn slom 
   en earm yndie oan wurden foar ferrukking. 
Alles hat al west, en alles komt werom; 
   swiet is inkeld mar it fielen fan werkenning. 

Sa sil ’t wêze: in tinne, waaksen foarm, 
   in iikhoarnfacht allyk, leit útspraat op in skaal
foar in faam dy’t, eangjend foar in stoarm, 
   bûcht en freget nei de ein fan it ferhaal. 
Mar de Erebus te tantsjen, it sil ús neat jaan. 
   Froulju hawwe waaks, manlju bline hate. 
Kriich sil grif oer ús syn tekens dwaan; 
   sy mei’ stjerre wylst se mei de goaden prate. 


(Osip Mandelstam)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen