zaterdag 27 mei 2017

Siedder en siker

Foar Troelstra 

Tebekgeand op tiden dy ’k noch wit, 
   bin ik al in siedder en in siker; 
ik beplantsje moarns it lege fjild, 
   ha ’k yn ’e sliep de wurden socht. 

Foar myn eagen rize dan, in kêde, 
   yn ’t middeisljocht de planten, 
fier, mei har tsjelken yn ’e hichte, 
   wielderich, gnoarjend om sinne; 

of ek wol fris-glânzjende, yn ’e dauwe, 
   mei de knoppen ûnder spanning 
fan de grûn dy’t der tsjin triuwt, 
   fan ’e hiele loft en de hiele ierde. 

Wylst yn ’e hoare fal fan ’e jûn 
   rûnom de listige klaver bloeit, 
is ús sykjen in rikken nei planeten, 
   mar wy siedzje ek leechgroeiers. 

En as it tipelsinnich wurk dien is – 
   de wurklju wer op hûs oangean – 
moat ik yn ’e opkeamer rekkenje 
   mei driging fan in wiffe balâns? 

Myn souders binn’ der fol fan: 
   fan wat heal dien, te min, ûnryp is. 
Dochs hawwe ek ryklik folle weinen 
   fan myn hiem de hûgenis. 

Heit wie ek in siedder en in siker; 
   syn rêch moast djipper bûge; 
myn eagen meie mear de romt’ yngean. 
   Wat is ’t ferskil, wat it gelyk? 

De te leverjen rispinge leit no ree 
   foar it fabryk om nei te tellen. 
Skea oan ’e skientme dogge de blommen 
   dy’t ik siedde en socht, mei ’k hoopje, net. 

Se skaaie nei it roppige en it ivige, 
   se sjonge ommers fan it lichtlivige. 
En wat soks de swiere bodder kostet, 
   dêrfan sprekke se net.


.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen