zaterdag 13 mei 2017

Ahab, auteur

Om lûd te jaan as immen jin ropt – net langer 
   te fergean yn de romte tusken de sinnen 
fan Silliman. Mar om te klimmen, de hannen 
   leafst op stien set, d’ âlde balken skeine 
de knibbel dy’t jin bleau. It geniet, te sjen 
   hoe’t ús skippen sinke nei har bestimming. 

Ja, moarn far ik wer út mei myn houten poat, 
   yn bewyskes jûnsljocht nei dyn swarte see – 
wat is de wyn dy’t ik út it wetter win swart, 
   wat is de bôle dy’t ik út de wolken brek wyt! 
In seeman kin ’t measte net feroarje, mar 
   yn ’e holle wennet Jona. En dêr begjinne, 

sa’t swier waar oanset út in sigentsje wei, 
   – dochs, Moby? – har te foarmjen de grizen. 
As om, yn ’e tiid dy’t bliuwt, fisk en trean 
   te mingen, oant it net útmakket hoe blyn 
wy yn ús fersen binne. Do bist de profeet en 
   seist net mear ferkeard as de jeiers fóar my. 

Ja, dan de haven út op myn lekke klipper; 
   trije smiters, fjouwer fikers en in tearinglijer, 
yn ’e mêst in pear skerpslipe eagen oer 
   de wrede weagen – óf it strân, óf it iis – 
wêr skynt de sinne yn dat ûnbedjippe ryk, 
   wêrhinne waait de tiid net te kearen? 

En dêr sil ik dan myn makker moetsje, 
   faaks in fiskebek yn in fagefjoersweach, in ein 
izer oan in kabeltou. En thús sit de frou, 
   wachtet goede berjochten. Wylst de stjerren 
útbaarnd fersinke yn fiere, fochte nachten, 
   mei gjin rigel op papier, mei gjin spoar fan bewiis.


.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen